Adam, wybrany przez Sabres w drugiej rundzie draftu 2008, pochwalić może się 28 golami (1st), 32 asystami (3rd), 60 punktami (2nd) i +22 w klasyfikacji +/- (2nd) w 54 spotkaniach dla Portland w tym sezonie.

Tym samym 20-latek został trzecim z rzędu zawodnikiem Portland Pirates, któremu udało się zdobyć nagrodę imienia Dudley’a (Red’a) Garrett’a, po Nathanie Gerbe w 2008-09 i Tylerze Ennisie w 2009-10. To pierwszy taki przypadek w historii AHL, aby zawodnicy jednego klubu 3 kolejne lata odbierali nagrodę dla Najlepszego Debiutanta.

Poprzednimi zwycięzcami tej nagrody, występującymi później w Sabres byli m.in. Terry Sawchuk (1949), Wally Hergesheimer (1951), Jimmy Anderson (1955), Bill Sweeney (1958), Roger Crozier (1964), Gerry Desjardins (1968), Rick Middleton (1974), Darryl Sutter (1980), Pelle Lindbergh (1981), Steve Thomas (1985), Ron Hextall (1986), Brett Hull (1987), Felix Potvin (1992), Darcy Tucker (1996), Daniel Briere (1998), Darren Haydar (2003), Rene Bourque (2005), Patrick O’Sullivan (2006), Brett Sterling (2007) i Teddy Purcell (2008).

Gratulacje i oby tak dalej Luke!

Go Sabres!

Póki co w klasyfikacji AHL Rookies prowadzi Rhett Rakhshani z Bridgeport Sound Tigers, który w 63 meczach zgromadził 56 oczek. Tigers zostało do rozegrania 5 spotkań, natomiast Pirates 7 potyczek i mam wielką nadzieję, że Luke da radę wyprzedzić swojego konkurenta. Dlaczego? Kiedy ostatni raz drużyna AHL 3 razy z rzędu miała w swoich szeregach zawodnika z nagrodą dla Najlepszego Debiutanta?

Nigdy! Wcześniej tylko zawodnicy Nova Scotia Voyageurs w 1976 i 1978 (Rod Schutt i Norm Dupont) oraz wspomniani Gerbe i Ennis “zdobywali” ją rok po roku. W związku z tym Pirates mogą przejść do historii.

Co więcej, napastnik Mark Mancari i obrońca Marc-Andre Gragnani zostali nominowani do 2010-11 AHL All-Star First Team. Mancari rozegrał 56 gier dla Pirates i jest trzeci jeśli chodzi o liczbę strzelonych goli w AHL (32) oraz 8 w klasyfikacji punktowej (64). Zdobył również gola i dołożył 5 asyst w koszulce Sabres. W 63 spotkaniach w Portland, Gragnani lideruje w AHL w ilości zdobytych punktów (60) i asystach (48) zdobytych przez obrońcę, ustalając już w tym momencie rekordy w obu tych klasyfikacjach jako obrońca. 24-latek w minioną środę zaliczył też swój pierwszy punkt w NHL, notując asystę w spotkaniu przeciwko NYR.

Dla Sabres to bardzo dobre informacje, bowiem pokazują, jak bardzo utalentowany jest “młody trzon” drużyny, który w przyszłości ma stanowić o sile zespołu. A na teraz, draft z 2008 roku może wyglądać jako najlepszy w historii klubu — Darcy Reiger wybrał Myers’a, Ennis’a i Adam’a (1st, 2nd i 3rd).

Go Sabres!

Omark od kilku sezonów zapowiadał się na bardzo dobrego skrzydłowego. W barwach Lulela HF rozegrał cztery kampanie, w każdej poprawiając swój wynik punktowy (1, 17, 32, 55). Przed rozpoczęciem sezonu 2009/10 zdecydował się na przenosiny do najlepszej ligi europejskiej KHL. Jego nowym klubem zostało moskiewskie Dynamo, a Omark wraz z Johanem Harju stworzył naprawdę groźny duet napastników. W 56 meczach rozegranych w Rosji, Omark zdobył 20 goli i asystował przy 16. Jak na zawodnika grającego pierwszy sezon w tak wymagającym otoczeniu, to całkiem dobry wynik.

W 2007 roku Omark podjął decyzję o przystąpieniu do Draftu NHL. W czwartej rundzie, z numerem 97 wybrali go Edmonton Oilers. Przed rozpoczęciem obecnych rozgrywek, Omark zdecydował się na przenosiny za ocean i stawił się na obozie przedsezonowym Edmonton Oilers. W trakcie trzech spotkań sparingowych zdobył 1 gola i zanotował 2 asysty. Mimo tego niezłego wyniku, sztab szkoleniowy Oilers zdecydował się zesłać go do AHL. Całe to wydarzenie odbyło się w atmosferze małego skandalu, bowiem niesforny Szwed sugerował iż za jego “zsyłką” stały względy bardziej marketingowe niż czysto sportowe. Nietrudno domyślić się, iż Omarkowi chodziło o Taylora Halla (nr 1 tegorocznego Draftu), który mimo słabej gry w sparingach otrzymał miejsce w drużynie. Konflikt szybko zażegnano, a Omark rozpoczął sezon w lidze AHL.

O tym jak wielki potencjał ma ten zawodnik mogli przekonać się wczoraj gracze Toronto Marlies. Na początku drugiej tercji prowadzili 4–1 i wydawało się, że mają mecz pod kontrolą. Nic bardziej mylnego. Dwie bramki Omarka i na tablicy wyników było już tylko 4–3. Gol Matta Lashoffa ponownie wyprowadził Marlies na dwubramkowe prowadzenie. Nie minęło 50 sekund i Linus kompletuje hat-trick a Barons znów dochodzą rywali na 1 bramkę. W 47 minucie Nazem Kadri zdobywa szóstą bramkę dla Marlies i po raz kolejny podopieczni Dallasa Eakinsa maja względny spokój. Z wygraną Toronto za nic w świecie nie chciał pogodzić się Linus Omark. Postanowił więc wziąć sprawy w swoje ręce. Dwie kolejne bramki szwedzkiego lewoskrzydłowego i do wyłonienia zwycięzcy potrzebna była dogrywka a następnie rzuty karne. W nich lepsi okazali się gracze Barons (gola zdobył m.in. niewiarygodny tego wieczoru Omark) i publiczność w Oklahoma City miała co świętować. Pięć bramek w jednym meczu na tym poziomie to wydarzenie bardzo rzadkie, poprzedni raz taki przypadek miał miejsce w lutym 2009, a jego autorem był zawodnik (przynajmniej wtedy) Toronto Marlies — Jiri Tlusty.

Wielu trenerów w NHL, pytanych o brak młodych graczy w ich drużynach odpowiada, iż muszą przejść okres przejściowy w AHL — pomoże im to w przystosowaniu się do “dorosłego” hokeja, nabraniu pewności siebie itd. Omark chyba wziął sobie te słowa do serca, bowiem jego start w AHL jest imponujący — 15 spotkań, 17 punktów. Kibice Edmonton na pewno trzymają kciuki za młodego Szweda — to może być solidny filar “nowych” Oilers.

Viktor Stalberg to jeden z moich ulubionych zawodników w NHL. Szwed, dzięki swoim warunkom fizycznym, jest bardzo groźny tuż przed bramką rywali, natomiast jego znakomita szybkość czyni go nieuchwytnym dla wielu obrońców w lidze. Ubiegłoroczny preseason był w jego wykonaniu znakomity — o ile dobrze pamiętam został najlepszym strzelcem Toronto. Kontuzja w trakcie jednego z pierwszych spotkań kampanii 2009/10 (zderzenie z Antonem Wołczenkowem, mecz przeciwko Senators) nieco zatrzymała jego “wejście” w sezon — co miało duże przełożenie na dalszy ciąg rozgrywek. Mimo to Stalberg się nie poddał, i dzięki dobrej postawie w AHL (39 spotkań, 33 punkty) wywalczył kolejne szanse w NHL. Ron Wilson postawił na niego w 40 meczach, w trakcie których Szwed zdobył 9 goli i asystował przy 5 innych. Jak na debiutancki sezon nie jest to zły wynik, choć wiadomo, mogło być lepiej.

Viktor Stalberg w barwach Chicago Blackhawks

Versteeg, jak wcześniej pisałem, pomógł Blackhawks w drodze po Puchar Stanleya. Moim zdaniem, i chyba nie tylko moim, Versteeg nie był “opcją ofensywną nr 1″ w Chicago. W drużynie, gdzie prym wiedli Patrick Kane, Jonathan Toews, Marian Hossa czy Patrick Sharp trudno było mu się wybić — w końcu to “tylko” drugoroczniak. Tymczasem do Toronto został sprowadzony jako jeden z liderów gry ofensywnej Maple Leafs. Nie wiem czy to był dobry pomysł. W barwach Chicago rozegrał 170 spotkań, zdobył 44 gole — czy na pewno się nadaje? Czy pozbycie się trzech, młodych, niezwykle perspektywicznych zawodników (Stalberg, Chris DiDomenico, Philippe Paradis) to nie za dużo?

Obserwując dotychczasowe mecze Toronto, odnoszę wrażenie że niestety tak, za dużo. Versteeg zdobył zaledwie 2 punkty w 10 spotkaniach, mimo faktu iż na lodzie spędza średnio 20 minut (w tym 3,5 podczas gry w przewadze). Słabo panie Versteeg, słabo. Amerykanie, lubujący się we wszelkiego rodzaju statystykach, obliczyli, że pozostając w takiej dyspozycji Versteeg ma szansę zodobyć w tym sezonie około 20–25 punktów — nie tego się po nim spodziewałem. Natomiast Stalberg ma na koncie 4 punkty, choć gra średnio dwa razy krócej niż Versteeg. Zdaje sobie sprawę, że to tylko statystyka, ale mimo wszystko.…

Kris Versteeg i Colby Armstrong (STEVE RUSSELL/TORONTO STAR)

Być może jest za wcześnie na ferowanie wyroków co do przydatności “Steeger’a”, ba na pewno jest! Z drugiej strony od zawodnika który “kosztował” Maple Leafs stosunkowo dużo i wobec którego oczekiwania są ogromne, wymagam nieco więcej. Nie byłoby tego artykułu gdyby Kris grał słabo ale punktował, lub nie punktował ale grał bardzo dobrze. Tymczasem Versteeg gra kiepsko i nie jest przydatny w ofensywie. Oby się przełamał i to jak najszybciej — proponuje dzisiejszą noc i mecz przeciwko Owieczkinowi jego Capitals.

Sobota upłynęła mi pod znakiem emocji związanych z rozgrywkami ligi NHL i AHL. Popołudnie rozpocząłem od meczu Phoenix Coyotes z Boston Bruins. Choć faworytem były “Niedźwiadki”, drużyna z Phoenix pokazała, że w tej lidze należy liczyć się z każdym, i pewnie pokonała Bruins 5–2. Na szczególną pochwałę zasłużył Radim Vrbata, który przed własną publicznością (mecz był rozgrywany w Pradze — ech, szkoda że mnie tam nie było…) zdobył dwie bardzo ważne bramki i walnie przyczynił się do sukcesu Coyotes.

Kolejny element hokejowego wieczoru to spotkanie ligi AHL pomiędzy zapleczem Maple Leafs, czyli Toronto Marlies, a Rochester Americans. Na ten mecz czekałem z dużą niecierpliwością, bowiem byłem bardzo ciekawy jak zaprezentują się młodzi zawodnicy Maple Leafs, którzy w trakcie obozu przygotowawczego nie znaleźli uznania w oczach Rona Wilsona. I ze smutkiem muszę przyznać — spodziewałem się po nich znacznie więcej. Nazem Kadri co prawda zanotował asystę przy golu Gysbersa, ale to stanowczo za mało. Być może Caputi, Muller, Irwin, D’Amigo i reszta potrzebują kilku spotkań aby pogodzić się z faktem gry w Marlies i zrozumieć, że to właśnie poprzez postawę w tej ekipie mają największą szansę na powołanie do NHL. Mimo ambitnej postawy Marlies w końcówce meczu (gra bez bramkarza od 55 minuty), Rochester Americans wygrali 4–2, będąc w przekroju całego spotkania drużyna obiektywnie lepszą. Cóż, trudno — mam nadzieję na lepszą postawę “Baby Budds” w kolejnych spotkaniach.

Prawdziwa hokejowa uczta rozpoczęła się o 1.15 czasu polskiego, gdy na lód wyszły zespoły Ottawa Senators i Toronto Maple Leafs. Słynna już “Battle Of Ontario” zawsze dostarcza kibicom wiele emocji — nie inaczej było tym razem. Jak wspomniałem na początku artykułu, Maple Leafs od pierwszych minut zaatakowali Senators, totalnie dominując nad rywalem. Już po 98 sekundach meczu, kibice w Air Canada Centre po raz pierwszy wiwatowali na cześć swojej ukochanej drużyny — dobre podanie Clarke’a MacArtura zza bramki na gola zamienił Nikołaj Kulemin uderzając bez przyjęcia. Sześć minut później Pascala Leclaire pokonał Phil Kessel — jak zawsze niezawodny w meczach przeciwko Senators. Gdy Clarke MacArthur podwyższył prowadzenie Toronto na 3–0 w połowie drugiej tercji, wiedziałem że tego meczu nie można już przegrać. Senators nie istnieli na lodzie. Pierwsza oraz druga formacja Toronto raz za razem powodowała zagrożenie pod bramką Senators, natomiast trzecia i czwarta linia ataku skutecznie odbierała rywalom chęć do gry rozdając hity na prawo i lewo. Na początku ostatniej części gry Kris Versteeg zdobył swoją pierwszą bramkę w barwach Toronto zmieniając kierunek lotu krążka po atomowym uderzeniu Tomasa Kaberle, a następnie Tim Brent (jak na razie odkrycie tego sezonu wśród Maple Leafs) wymusił błąd Pascala LeClaire i zdobył piątego gola dla gospodarz. W 48 minucie Jason Spezza strzelił honorową bramkę dla Senators wykorzystując błąd w komunikacji pomiędzy obrońcami Toronto. Niestety dla fanów Ottawy, ich ulubieńców nie było stać na nic więcej tego wieczoru.

Zdaję sobie sprawę, że to dopiero dwa mecze nowego sezonu, że przed nami jeszcze 80 spotkań. Jedno jest pewne — Maple Leafs grają inaczej niż rok temu. Maple Leafs grają zdecydowanie lepiej. Oby tak dalej, a upragnione play-off staną się bardzo bardzo realne…