Coraz mniej czasu dzieli nas od daty 27 lutego, czyli dnia w którym zamyka się transferowe okienko w bieżącym sezonie NHL. Okres poprzedzający bezpośrednio datę trade deadline to z zasady czas ekscytujący dla kibiców. To właśnie wtedy obserwujemy wzmożoną aktywność transferową swoich ulubionych ekip. Jedni robią wszystko by wzmocnić się przed decydującymi spotkaniami sezonu zasadniczego i wyczerpującą walką w play-off, inni, nie mając już szans na awans skrzętnie gromadzą wybory w drafcie czy obiecujących młodych zawodników.

Jednak czy rzeczywiście doczekamy się większych emocji i transferów z udziałem dużych nazwisk czy raczej wzorem ubiegłego roku czeka nas nuda i kilka marginalnych ruchów? Póki co bliżej do tej drugiej opcji, bo jak powiedział jeden z GM-ów nie za bardzo widać chętnych do sprzedaży i tak naprawdę poza nielicznymi wyjątkami (Blue Jackets) każdy łudzi się, że czołowa ósemka nie jest jeszcze stracona. Oczywiście za trzy tygodnie obrót spraw może się zmienić i tych skłonnych do handlu powinno być więcej, w każdym razie na to liczą kandydaci do czołowych miejsc i ich kibice.

Jedną z ekip, która raczej wystąpi w roli sprzedającego jest Carolina Hurricanes, a w jej składzie m.in. fiński napastnik Tuomo Ruutu, jeden z potencjalnych łakomych kąsków lutowego okresu transferowego. Ekipa z siedzibą w Raleigh, choć ostatnio spisuje się nieco lepiej nadal okupuje jedno z ostatnich miejsc Konferencji Wschodniej i ma ponad dziesięciopunktową stratę do ósmej pozycji. Wielce doświadczony generalny menadżer „Huraganów” Jim Rutherford ma już za sobą kilka decyzji. Nową czteroletnią umowę wartą 16 mln dolarów parafował olimpijczyk z Vancouver i jeden z liderów bloku defensywnego Tim Gleason. Za skromny zwrot do New Jersey Devils oddany został rozczarowujący Ukrainiec Alexei Ponikarovsky, a już wcześniej z Raleigh pożegnał się Tomas Kaberle – całkowita pomyłka Rutherforda z lipcowego okresu podpisywania wolnych zawodników.

Jednego z seniorów wśród GM-ów NHL z pewnością czeka jednak pracowity luty. Tacy gracze jak Jaroslav Spacek, Bryan Allen czy Tuomo Ruutu w lipcu staną się wolnymi agentami (UFA) a to oznacza, że jeśli nie ma się zamiaru zaoferować im nowych umów nadarza się ostatnia okazja, by dostać za nich całkiem niezły zwrot. Szczególnie dużą wartość powinien mieć 28-letni Fin, którym chciałbym się zająć trochę bliżej. Aktualny mistrz świata z Bratysławy znajduje się w ostatnim roku trzyletniej umowy gwarantującej mu 4.4 mln dolarów za bieżący sezon (cap hit 3.8 mln). W 54 spotkaniach kampanii 11/12 strzelił 16 goli i zanotował 27 punktów i choć rekordu punktowego kariery (54) raczej nie pobije to jest na dobrej drodze do zbliżenia się do swojego najlepszego dorobku strzeleckiego (26 goli w sezonie 08/09). Poza przyzwoitymi umiejętnościami ofensywnymi Ruutu gwarantuje też twardą, często bezpardonową walkę na bandach, nie unikanie ostrych starć i wszechstronność, jako że może grać zarówno na skrzydle jak i na środku ataku. Wśród wad wymienia się jego małe doświadczenie w play-off (16 spotkań w karierze, wszystkie w sezonie 08/09; 1G + 3A), ale wydaje się, że Fin to i tak jeden z najbardziej łakomych kąsków zbliżającego się trade deadline.

Tuomo może oczywiście pójść w ślady Gleasona i podpisać nową umowę z dotychczasowym pracodawcą już teraz lub też po zakończeniu sezonu. Problemem dla Rutherforda mogą być jednak oczekiwania finansowe Ruutu, który wchodzi w decydujący moment kariery i wydaje się, że jego kolejny kontrakt będzie umową jego życia. Plotki mówią, że Fin będzie oczekiwał około 5 mln za sezon gry, a Hurricanes jako ekipa z ograniczonym budżetem niekoniecznie będzie mogła sobie pozwolić na taki wydatek. Może więc lepiej sprzedać Ruutu, zwłaszcza, że po świetnych meczach w Bostonie i ostatnim przeciw LA jego wartość jest naprawdę wysoka. Doświadczony Rutherford na pewno nie zacznie negocjacji niżej niż wybór w pierwszej rundzie nadchodzącego draftu + przyzwoity prospekt, ale może z czasem obniży trochę oczekiwania, zwłaszcza jeśli będzie czuł, że nie da rady zatrzymać zawodnika na dłużej, no bo chętnych na jego usługi na pewno nie zabraknie.

Czy przed 27 lutym zobaczymy transfer z udziałem fińskiego zawodnika? Dużo będzie zależeć od niego samego. Jeśli uzna, że Carolina Hurricanes to najlepsze miejsce na dalsze kontynuowanie kariery być może obniży trochę swoje wymagania finansowe i pozostanie w Raleigh, co pewnie pozwoli mu też na wzięcie udziału w najbliższych MŚ, których gospodarzem będzie Finlandia. Na ten moment bardziej prawdopodobne wydaje mi się jednak odejście do jednego z „contenderów”, walka o Puchar, a w lipcu poszukiwanie umowy życia na rynku wolnych zawodników. Opcji dla takiego gracza jak Ruutu w najbliższym czasie brakować raczej nie będzie i to jak potoczy się jego dalsza kariera stanowi dla mnie jedną z najciekawszych zagadek najbliższych tygodni, a później może i także miesięcy.

Spotkanie rozpoczęło się od wzajemnego badania sił obu drużyn, lecz wraz z upływem pierwszej tercji tempo meczu przybierało na sile. Już w 5 minucie, po fantastycznej asyście Scotta Hartnella, w sytuacji sam na sam z Henrikiem Lundqvistem znalazł się Claude Giroux, jednakże szwedzki bramkarz fantastycznie obronił prawym parkanem jego strzał. Minutę później w doskonałej sytuacji znalazł się Marian Gaborik — słowacki napastnik minimalnie przestrzelił. Świetną asystą w tej sytuacji popisał się siedzący (!) na lodzie Artiom Anisimow. W 13 minucie meczu kombinację podań zawodników Flyers zakończył atomowym strzałem Kimmo Timmonen — górą ponownie był Lundqvist łapiąc krążek do raka. Ataki Filadelfii nie ustawały, a “Król Henryk” zwijał się jak w ukropie. Na 3 minuty przed końcem pierwszej odsłony raz jeszcze uchronił swój zespół przed stratą gola broniąc strzał Jaromira Jagra w sytuacji sam na sam. Rangers nie chcieli być dłużni i także szukali swojej szansy na otworzenie wyniku spotkania. Tuż po sytuacji Jagra, znów dał znać o sobie duet Anisimow — Gaborik. Tym razem podawał Słowak, a strzelał Rosjanin — bez efektu. Pierwsza tercja zakończyła się więc wynikiem bezbramkowym, ale postawa obu drużyn dawała nadzieję na znakomite widowisko w następnych 40 minutach.

Z hucznych zapowiedzi wyszło niewiele, bowiem drużyny wyraźnie spuściły z tonu na początku drugiej odsłony meczu. O ile Flyers jeszcze próbowali wykreować jakieś sytuacje pod bramką Lundqvista, to Rangers zupełnie “odpuścili” ofensywę i skoncentrowali się na neutralizowaniu poczynań rywali. Wszystko zmieniło wznowienie w 32 minucie i 26 sekundzie. Dwudziestoletni Brayden Schenn wygrał bulik w tercji Rangers, wycofał krążek do Matta Carle, który zdecydował się na strzał w kierunku bramki rywali. Lundqvist odbił krążek przed siebie (błąd!), dopadł do niego Schenn i wpakował go do pustej bramki, zdobywając swojego pierwszego gola w lidze NHL. Nie ma co, lepszego momentu nie mógł sobie wybrać — blisko 47 tysięcy osób na trybunach, miliony przed telewizorami na całym świecie. Szacunek. Dwie minuty później błąd Ryana McDonagh w tercji Flyers okazał się bardzo kosztowny dla drużyny z Nowego Jorku. Krążek przechwycił Maxime Talbot i popędził z nim w kierunku bramki Rangers, a następnie znakomitym podaniem obsłużył Claude’a Giroux. Ten zrehabilitował się za niepowodzenie w pierwszej tercji i tym razem pewnie pokonał Lundqvista. Dostać szybkie dwie bramki — to nie jest dobry scenariusz dla żadnej drużyny. Sztuką jest szybko się podnieść po tym knock-downie. Rangers zrobili to w sposób perfekcyjny. Trzydzieści sekund po bramce Giroux zamieszanie w tercji neutralnej wykorzystał Mike Rupp, wjechał do tercji Flyers i mocnym strzałem z nadgarstka pokonał Siergieja Bobrowskiego. Świętując gola Rupp dopuścił się małej prowokacji, kopiując “cieszynkę” Jaromira Jagra (salut!). Po dwóch tercjach na tablicy widniał wynik 2–1 dla Flyers, a nad Citizens Bank Park pojawiły się pierwsze płatki śniegu, jeszcze poprawiając i tak fantastyczną scenerię tego widowiska.

Piękno hokeja to zasługa m.in. jego nieprzewidywalności. Gdy Flyers prowadzili 2–0, kto mógł spodziewać się, że 10 minut czasu gry później będą przegrywać 2–3? W trzeciej minucie III tercji Mike Rupp po raz kolejny błysnął znakomitą formą i po raz drugi pokonał Bobrowskiego (błąd bramkarza Flyers, puścił strzał przy “krótkim” słupku”) wykańczając kontrę Rangers. Natomiast 150 sekund później Brad Richards dobił strzał Brandona Dubinsky’ego i dał Rangers prowadzenie. To był stanowczo za dużo dla trenera Flyers Petera Laviolette, który szybko zdecydował się na czas dla swojej drużyny. Niestety, dla fanów Flyers, efektów tego pociągnięcia nie było. Rangers kontrolowali spotkanie i wydawało się, że nic nie będzie w stanie im zaszkodzić. Na 90 sekund przed końcem meczu Laviolette zdecydował się na manewr ze zdjęciem bramkarza. O mały włos, a jego posunięcie przyniosłoby efekty. W zamieszaniu pod bramką Lundqvista, Ryan McDonagh przykrył krążek rękawicą w polu bramkowym, a zgodnie z przepisami takie przewinienie to automatyczny rzut karny dla drużyny przeciwnej. Na 20 sekund przed końcem oko w oko z Lundqvistem stanął Daniel Briere, lecz nie wykorzystał swojej szansy. Lundqvist popisał się bardzo dobrą interwencją i to właśnie on, obok Mike’a Ruppa był najjaśniejszą postacią tego meczu. Po znakomitym spotkaniu, New York Rangers pokonali Philadelphia Flyers 3:2. To byo prawdziwe święto hokeja w Filadelfii.

CIEKAWOSTKI:

- Jaromir Jagr w trakcie pierwszej tercji doznał kontuzji i praktycznie nie pojawił się na lodzie w II i III tercji

- Po raz pierwszy w tym sezonie na lodzie pojawił się Marc Staal — podobnie jak jego brat Jordan, który również rok temu rozpoczął sezon od Winter Classic

- spotkanie obejrzało 46,967 widzów

wszystkie fotografie użyte w tym tekście należą do: AP Photo/Matt Slocum

Za nami pierwszy miesiąc rozgrywek ligi NHL. Tradycyjnie już, przedstawiciele ligi wyróżnili trójkę zawodników, którzy w minionym miesiącu spisywali się najlepiej i mieli największy wpływ na postawę swojej drużyny. Jako pierwszy w sezonie 2011/12 tytułem “zawodnika miesiąca NHL” został uhonorowany skrzydłowy Toronto Maple Leafs — Phil Kessel.

Kessel w październiku grał znakomicie i poprowadził swoją drużynę do najlepszego od kilku sezonów wyniku osiągniętego w pierwszym miesiącu rozgrywek. Maple Leafs w październiku zdobyli 15 punktów w 11 meczach, są liderem swojej dywizji i jednocześnie zajmują drugie miejsce w Konferencji Wschodniej. Kessel natomiast przewodzi całej stawce zawodników w klasyfikacji na najlepszego strzelca (10 goli) i punktującego (18 punktów).

Graczem nr 2 w październiku został wybrany bramkarz Dallas Stars, Kari Lehtonen. Na jego konto zapisać można 8 wygranych spotkań (najwięcej wśród bramkarzy w lidze) oraz znakomite statystyki: blisko 95% jeśli chodzi o skuteczność oraz tylko 1,75 straconej bramki na mecz. Imponujące. Dallas Stars wykorzystują rewelacyjną dyspozycję i kolekcjonują punkt za punktem. Aktualnie mają ich 16 i liderują swojej dywizji.

Trzecie miejsce w tej prestiżowej klasyfikacji również należy do bramkarza. Zajął je Nikolai Khabibulin, reprezentujący Edmonton Oilers. Rosjanin może pochwalić się jeszcze lepszymi statystykami niż Lehtonen, bowiem jego średnia straconych bramek na mecz wynosi jedynie 1,12 a skuteczność obron 96%. Być może o niższej pozycji Khabibulina w rankingu zdecydowała liczba wygranych spotkań — popularny “Khabby” ma ich jedynie (albo aż) 5 na swoim koncie. Mimo to, jego Edmonton Oilers prowadzą w swojej dywizji i są na drugim miejscu w Konferencji Zachodniej.

Trzeba przyznać, że to dosyć zaskakujący transfer bowiem mogło się wydawać, iż Booth ma być jednym z filarów przebudowywanej ekipy Panter. Coś musiało sprawić, że GM Panthers Dave Tallon uznał czas Bootha w zespole z Florydy za zakończony — być może skłoniła go do tego słaba forma 26-letniego skrzydłowego. W tym sezonie Booth w 6 spotkaniach zanotował tylko 1 asystę, trochę mało jak na jedną z głównych opcji ofensywnych drużyny. Tallon uzyskał w zamian dwóch doświadczonych zawodników, którzy mogą pełnić rolę mentorów dla młodych graczy (jest ich sporo w Panthers), ale moim zdaniem nie będą mieli dużego przełożenia na poziom gry Florydy. Ten ruch ma zapewne drugie dno. Kończące się kontrakty Samuelssona i Sturma sprawią, że przed przyszłym sezonem Panthers będą mieli blisko 24 miliony $ do wydania na nowych graczy — a na rynku będzie kilku ciekawych zawodników (m.in. Zach Parise, Aleksander Semin czy Ryan Suter ). Jeśli Tallonowi uda się przekonać do przeprowadzki choć jednego z nich — pozbycie się Bootha zostanie szybko ogłoszone jako jego sukces.

Dla Canucks ten ruch to rodzaj loterii. Albo Booth wróci do formy jaką prezentował przed fatalnym zderzeniem z Mike’m Richardsem, albo zostanie kolejnym graczem który nie spełni pokładanych w nim nadziei. Czas pokaże. Celowo nie wspominam osoby Stevena Reinprechta, bowiem ten zmierza już do “farmy” Vancouver i będzie rozbijał się w AHL.

Gdyby Booth nie grał tak, jak się od niego oczekuje.… cóż, Canucks pozostanie wysoki wybór w Drafcie i całkiem spory (4,25 mln $) kontrakt do przełknięcia przez jeszcze jeden sezon. Mimo wszystko, chyba warto było zaryzykować.

Photo by Paul Bereswill/Getty Images North America

Van Riemsdyk złożył podpis pod sześcioletnim kontraktem, na mocy którego zarobi 25,5 mln $ — co daję 4,25 mln$ wliczanych do salary cap w każdym kolejnym sezonie począwszy od kampanii 2012/13. Tak duży kontrakt to nie tylko wyróżnienie, ale też swego rodzaju powtwierdzenie wysokich oczekiwań co do zawodnika.

Wybrany z numerem 2 w Drafcie 2007 skrzydłowy dysponuje znakomitymi warunkami fizycznymi (191 cm, 95 kg) co w połączeniu z nienaganną techniką jazdy czyni go wręcz prototypowym “power forward”. W minionych rozgrykach Van Riemsdyk wystąpił w 75 meczach zdobywając 21 goli i 19 razy asystując. Z dobrej strony pokazał się także w play-off (7 goli). Przed startem nadchodzącego sezonu do Flyers sprowadzono legendę światowego hokeja na lodzie — Jaromira Jagra. To doskonała wiadomość dla van Riemsdyka, który będzie mógł się wiele nauczyć od czeskiego skrzydłowego.

Analizując na szybko przykładowe zestawienie 3 pierwszych formacji Flyers, aż strach pomyśleć jak mocną ekipą mogą być w najbliższych latach:

Van Riemsdyk — Giroux — Jagr

Simmonds — Schenn — Voracek

Hartnell — Briere — Talbot

Robi wrażenie, prawda? Myślę, że mimo dosyć radykalnych ruchów kadrowych, ekipa z Philadelphii znów będzie bardzo groźna dla każdej drużyny w lidze NHL. Zadbano o napływ świeżej krwi (Schenn, Simmonds, Voracek), zadbano o mentorów którzy pomogą w rozwoju młodych (Jagr, Talbot). Początkowo posunięcia managementu Flyers wyglądały na chaotyczne — dziś z perspektywy czasu widzę, że był to doskonale przemyślany plan. Kawał dobrej roboty.