Dzień II

Piątek rozpoczął się od meczu walecznych Holendrów z Rosją B. Reprezentacja “Pomarańczowych” prezentowała się bardzo dobrze przez pierwsze.….3 minuty meczu. Potem Rosjanie zaczęli co raz mocniej podkręcać tempo, po to aby w ciągu minuty zdobyć 2 bramki i praktycznie rozstrzygnąć mecz. Rosja B, niczym rasowy bokser, cierpliwie punktowała rywala. Licznik zdobytych goli zatrzymał się na 9. Co ciekawe, Holendrom udało się zdobyć honorową bramkę — przewagę 5 na 3 skutecznie wykończył Tony Demelinne. Mecz bez historii.

Wieczorem na tafli pojawiły się zespoły Polski i Ukrainy. Nasi reprezentanci od poczatku narzucili swój styl gry i nie pozwolili rywalom na wiele. Po dwóch tercjach biało-czerwoni prowadzili 6–1, i mecz był praktycznie rozstrzygnięty. Co prawda w trzeciej tercji Ukraińcy zerwali się do odrabiania strat i udało im się zmniejszyć prowadzenie Polaków do 3 goli — lecz na więcej nie było ich stać. Trzeba przyznać, że wygrana tercja przez Ukrainę, to raczej efekt słabości naszej kadry w tej części gry niż jakaś rewelacyjna postawa rywali. Na wyróżnienie w naszym zespole zasłużył Krzysztof Zapała, który był zdecydowanie najjaśniejszą postacią meczu. Brawo Krzysiek!

Dzień III

Dzień trzeci rozpoczął się od meczu o trzecie miejsce pomiędzy Holandią a Ukrainą. O tym spotkaniu wystarczy napisać, że się odbyło. Nuda, nuda, nuda. Oba zespoły chyba bardziej myślały o powrocie do domu niż o walce na lodzie. Z kronikarskiego obowiązku przypomnę, że Ukraina wygrała 3–0.

Finał turnieju to pojedynek pomiędzy Polską a Rosją B. Nasi zawodnicy rozpoczęli mecz grając, i myślę że tu nie przesadzę, na poziomie ligi KHL. Nie trwało to długo, ale przyjemnie zobaczyć naszych reprezentantów grających ostro, szybko, pomysłowo, odpowiedzialnie. To było naprawdę fajnych 9 minut. Potem coś pękło, a jedną z przyczyn była na pewno piękna bramka Aleksandra Rybakowa. Rosjanin potężnie uderzył z pierwszego krążka i Przemek Odrobny nawet nie zdążył zareagować. Tuż przed końcem pierwszej tercji Krysanow podwyższył na 2–0 i od tego momentu Rosjanie totalnie zdominowali wydarzenia na lodowisku. Stojąc na trybunie odniosłem wrażenie, że każdy nasz atak odbywa się z cichym przyzwoleniem Rosjan, którzy pozwalali nam na tyle, ile chcieli. W ostatniej odsłonie, przy stanie 5–0 gdy wszystko było już rozstrzygnięte, Polacy wykorzystali 2 błędy defensywy rosyjskiej i najpierw Damian Słaboń a następnie Mateusz Danieluk pokonali Ilię Proskuriakowa. Gdy na trybunach zaczęło robić się co raz głośniej, publiczność szybko uciszył najlepszy strzelec turnieju, Igor Musatow, który ustalił wynik spotkania strzelając 6 gola dla Rosjan.

Podsumowanie:

- drugie miejsce cieszy, choć jak pisałem wcześniej, musimy wziąć pod uwagę pewne czynniki. Zarówno Ukraińcy jak i Holendrzy na Mistrzostwa Świata przyjadą w dużo mocniejszych składach.

- Rosja B, będąca tak naprawdę 5–6 “garniturem” rosyjskiego hokeja, pokazała nam jak daleko jesteśmy od światowej czołówki. Strasznie dużo pracy przed naszą kadrą.

Co mi się nie podobało?

- ludzie, zostawcie te trąby/wuwuzele w domu. To jest dramat! To jest hokej a nie Puchar Świata w skokach! Byłem żazenowany rykiem trąb, zażenowany postawą starych facetów, którzy dmuchali w te plastikowe tuby jakby od tego zależało ich życie. Koszmar.

- w wielu miejscach widać było brak profesjonalizmu, który przejawiał się w małych, acz istotnych szczegółach. Dobrym przykładem są opóźnienia podczas odgrywania hymnów,słabe nagłośnienie, czy kartka “biuro prasowe” która wyglądała, delikatnie mówiąc, mało profesjonalnie.

- drodzy organizatorzy, nie wiem czy do prowadzenia zawodów w roli spikera trzeba mieć uprawnienia, ale jeśli nie — to trzeba jak najszybciej wymienić tego sanockiego. A przynajmniej nie dopuszczać go do imprez międzynarodowych. O ile fatalną znajomość języka angielskiego można jeszcze wybaczyć, to nagminne przekręcanie nazwisk zawodników jest karygodne.

- dlaczego nikt nie pomyślał, i nie zaproponował biletu “całodniowego”? Jaki był sens ustawiania stoisk gastronomicznych, skoro w przerwach między meczami i tak trzeba było opuścić halę? Kiedy kibice mieli pójść coś zjeść? W trakcie meczu? Bez sensu.

Ogólnie rzecz biorąc, turniej można zaliczyć do udanych — sportowo wyglądało to całkiem nieźle, na tyle nas obecnie stać. Organizacyjnie.… cóż, mogło być lepiej, ale tragedii nie było. Imprezę oceniam na mocną czwórkę.

Trener Jancuska wściekły, po słabym meczu zespołu z Sanoka, wychodzi z konferencji prasowej trzaskając drzwiami i odmawiając odpowiedzi na pytania dziennikarzy. W profesjonalnej lidze za takie zachowanie spotkałaby go wysoka kara finansowa, lub zawieszenie na kilka spotkań. Podkreślam, w profesjonalnej lidze. U nas coś takiego jest na porządku dziennym…

Tadeusz Obłój — jak widać czołowy recenzent sytuacji w sanockim hokeju. Pan Tadeusz postawił błyskotliwą diagnozę, że hokej w Sanoku nie ma przyszłości. Co więcej, poparł ją jakże trafnym i niezbitym argumentem — “bo w Sanoku kupili zawodników i nie mają wychowanków”. Panie Tadeuszu, pogratulować elokwencji. Być może ktoś z Was, kibiców, będzie zainteresowany stanem faktycznym — w tej chwili wychowankowie klubu z Sanoka stanowią połowę składu, natomiast w grupach młodzieżowych trenuje z coraz lepszymi wynikami cała gromada dzieciaków. Ciekawe, że o przyszłości klubu, który jako jeden z niewielu ma stabilną sytuację finansową, wypowiada się osoba związana z ekipą, która do końca nie była pewna startu w lidze. Ot taki polski paradoks. Podsumowując — w Sanoku nie ma przyszłości bo klub jest dobrze zorganizowany i ma pieniądze praktycznie na wszystko, natomiast w Gdańsku hokeistów czeka raj, bo drużyna ledwo wiąże koniec z końcem. Przyznam się, że trochę za tym nie nadążam, no ale być może coach Obłój ma jakiś tajemny plan — np. zakazać transferów w lidze, nakazać grę za darmo itd. Kto go tam wie.

“Sanoccy Galacticos” — na ten jakże błyskotliwy zwrot pokusił się red. Aleksander Nowaczek pisząc niezwykle obiektywną relację z meczu Stoczniowiec Gdańsk — Ciarko KH Sanok. Muszę przyznać, całkiem udana prowokacja — nawet ja dałem się złapać, choć kiedyś obiecywałem sobie, że nie będę zwracał uwagi na takie idiotyzmy. Ale ten tytuł zmusił mnie do napisania kilku słów o całej sytuacji w polskim świecie kibiców hokeja na lodzie, a w szczególności PLH. Takiego ładunku nienawiści i zazdrości, połączonej z klubowym megaszowinizmem nie ma nigdzie na świecie. Banda rozwydrzonych gówniarzy, prowokowana i podsycana do działania przez np. tytuły artykułów — codziennie toczy między sobą wojnę  na największym polskim portalu hokejowym. Nikt nad tym nie panuje, nikogo to nie obchodzi, a kolejne chamskie i prymitywne wpisy powodują jeszcze większy syf ku uciesze licznie zgromadzonej gawiedzi. Dramat. Który szef firmy, oprócz garstki prawdziwych zapaleńców, zechce wyłożyć swoje pieniądze na dyscyplinę, której odbiorcy zachowują się jak banda zakompleksionych gburów? Jaki obraz polskiego kibica mają spece od marketingu czytając dyskusję pomiędzy fanami obu zespołów?  Jaki jest sens pisania relacji z wydarzeń sportowych, gdzie główna uwaga koncentruje się na tym bo dopierdolić (przepraszam za mocne wyrażenie — ale inne tu nie bardzo pasuje) rywalowi, a nie przekazać informację. Pytam się po co to wszystko? Dlaczego nie ma tylu wypowiedzi pod artykułami o NHL? Co, wtedy nie ma już nic do powiedzenia? Nie ma komu dojeb…ć?

Nie ma znaczenia o jaki klub chodzi. Wykorzystałem sytuację po wczorajszym meczu Gdańsk — Sanok, jako przykałd choroby która powoli i skutecznie zabija polski hokej. Wszyscy twierdzą, że wina za jego stan leży po stronie związku i działaczy klubowych. Nie, to nieprawda. MY “kibice”, jesteśmy tak samo winni. Jesteśmy winni bo tolerujemy chamstwo, często myląc je z przywiązaniem do klubu. Jesteśmy winni, bo zamiast działać na rzecz rozwoju naszych klubów, koncentrujemy się na tym aby przyczynić się do upadku innych.

Jutro kolejna tura spotkań, znów ktoś wygra, ktoś przegra. A w “kibicowskim świecie” zacznie się ujadanie, prowokacje, krytykanctwo i chamstwo. Szkoda, że dzieje się to w momencie, gdy polski hokej upada i najbardziej potrzebuje wsparcia, chociażby poprzez tworzenie dobrej atmosfery wokół dyscypliny. Jeśli nic się nie zmieni, niedługo przyjdzie nam zapalić świeczkę nad grobem z napisem “tu spoczywa Polski hokej.…”

Pozwoliłem sobie umieścić film na mojej stronie — jest on dostępny na YouTube, a opcja umieszczania na stronach nie jest zablokowana — rozumiem przez to, że autorzy dopuszczają taką możliwość. To tak na wszelki wypadek, żeby nie było nieporozumień co do praw autorskich itp. Raz jeszcze zaznaczam, materiał pochodzi z serwisu www.małopolska.tv

Przede wszystkim zajęto się sprawą, która w świetle wydarzeń związanych z kontuzją Marca Savarda, jest najbardziej aktualna — atak ciałem na głowę rywala. Jak sprytnie ujęto to w sprawozdaniu prasowym, menadżerowie są “krok bliżej uchwalenia przepisu zakazującego ataku na głowę rywala”. Nieco enigmatyczne stwierdzenie, ale na więcej trzeba poczekać do oficjalnego stanowiska po corocznej konferencji. Pracę nad nowym przepisem wyglądają mniej więcej w ten sposób: grupa 8 menadżerów (Lamoriello, Rutherford, Holmgren, Wilson, Burke, Regier, Holland i Nieuwendyk) spotkała się w swoim gronie, ustaliła pewne propozycję i jutro zostaną one przedstawione pozostałym menadżerom. Jeśli zyskają ich akceptację, projekt zostanie przedłożony tzw. “competition commitee” który go zatwierdzi lub odrzuci.

Marc Savard po ataku Matta Cooke

Kolejne propozycję są mniej “kluczowe” na chwilę obecną, lecz na dobrą sprawę.… jak to napisałem wcześniej, rewolucyjne. Oto krótkie podsumowanie:

- zmiana sposobu rozgrywania dogrywki (najpierw 4 minuty 4 na 4, a następnie 4 minuty 3 na 3)

- zniesienie rzutów karnych po meczu

- wprowadzenie rozgrywek pre play-off o 8 miejsce w Konferencji. Rywalizacja dotyczyłaby drużyn z miejsc 8–15 (8 vs 15, 9 vs 14 itd)

- zmiana formatu meczu All-Star. Propozycja dotyczy sposobu wybierania zawodników, mianowicie najpierw wybrano by 2 kapitanów (po jednym z każdej Konferencji), którzy dobraliby skład swojego zespołu.

Jak widać, niektóre propozycję są szalone (All-Star!), niektóre ciekawe (dogrywka 3 na 3) — zobaczymy ile z nich, i czy w ogóle, wejdzie w życie. Dla relaksu polecam Wam dwa ciekawe artykuły dotyczącego hokeja w naszym krajowym wydaniu, jakie pojawiły się dziś na stronach polskich serwisów internetowych.

HISTORIA ZESPOŁU Z MURCEK

I nieco bardziej atrakcyjny, choć wizje roztaczane w nim są bardzo kuszące…

TRENERZY ZZA OCEANU I NATURALIZACJE DESKĄ RATUNKU

Oglądałem powtórkę kilka razy i do głowy przychodzi mi kilka wniosków:

- Panie Jobczyk, nie jest to takie oczywiste, że jest to faul na karę meczu. Polecam Panu starcie pomiędzy Johnym Boychukiem a Mattem Stajan. Sytuacja była bardzo podobna, i tam Boychuk o ile dobrze pamiętam nawet 2 minut nie dostał. Oglądałem powtórkę kilka razy i widzę, że Suur miał łokieć przy sobie — jak dla mnie jest to czyste wejście ciałem. Wyglądało paskudnie, ale taki jest ten sport. Przypomniał mi się jeszcze jeden przykład.… Jeff Carter i Ansi Salmela — sam fiński obrońca przyznał po meczu, że nie ma pretensji do Cartera, bo opuścił głowę… Jak to mówią za oceanem — KEEP YOUR HEAD UP!

- nie wiem kto komentował razem z Panem Jobczykiem — ale mam do niego kilka słów: ogarnij się chłopię. Nazywanie tego zagrania bandytyzmem jest totalnym dyletanctwem, a ferowanie wyroków, że Suur nie zagra już w tym sezonie to po prostu kpina. Jeżeli nie masz zielonego pojęcia o hokeju to daj sobie spokój z komentowaniem, bo psujesz piękno tego sportu.

- na karę zasługiwało na pewno zachowanie Woźnicy, po zderzeniu Suura z Sokołem. Atak na rywala po gwizdku to jedno z poważniejszych przewinień w hokeju na lodzie — z tego co można wyczytać w relacji, Woźnica kary nie dostał. Pytanie więc dlaczego?

- teraz zwracam się do wszystkich zbulwersowanych “brutalnym atakiem Suura” — jak nazwiecie zagranie ciałem Alexa Owieczkina na Jagrze podczas ostatniej olimpiady? Też było brutalne? Panie komentatorze TVP, Owieczkin też jest bandytą? Tez nie powinien już zagrać w tym sezonie?

Dopóki w Polsce sędziowie będą odgwizdywać takie “faule”, nie mamy szans na nawiązanie walki z resztą świata. Na arenie międzynarodowej inne zespoły rozbijają naszych po bandach, przestawiając nimi jak małymi dziećmi. Moja propozycja jest następująca — panowie sędziowie, zajmijcie się wyłapywaniem złośliwych podcięć, zahaczania, uderzania itd. Bo tego w każdym meczu puszczacie mnóstwo. A potem nasza kadra gra pół meczu w osłabieniu bo przyzwyczajenia z polskiej ligi zostają.….

Jestem zagorzałym przeciwnikiem chamstwa na lodzie. I swojej postawy nigdy nie zmienię. Uważam jednak, że wczorajsze zdarzenie to raczej zbieg nieszczęśliwych okoliczności niż celowa próba uszkodzenia rywala.